از پی اقبال سر مد قبله خود کرده ام

تا گه و بیگه بدی گرد سر او پر زنان

من که پای ناروانم زین سعادت مانع است

کز تردد ذره وش یابم به خورشید اقتران

از سجود دور آن آستان را کعبه سان

بهر انشای ثنایش از خدا دارم امید

عمر نوح و طبع خسرو نظم در طی لسان