چو او به حرب درآید عدوی بی دل و دین

برون نکرده به او داشت در میان پیمان

شه نشاط طلب گو به عیش کوش که هست

سوار چابک پرخاش جوی در میدان

ز هر چه هست براند نخست از سر و جان

شود ز شعله تیغش هوای حرب چو گرم

هزار تن ز لباس بقا شود عریان