که از کار جهان این عقده بگشود

فلک می گفت بود از پرتو من

که دیگر شد چراغ دهر روشن

ملک می گفت از تسبیح من بود

درین مدت شبی بگذشت بر کس

کزین گفت و شنو یک دم کند بس

مرا هم خورد حرفی چند بر گوش