درین مدت شبی بگذشت بر کس

که دیگر شد چراغ دهر روشن

ملک می گفت از تسبیح من بود

که از کار جهان این عقده بگشود

کزین گفت و شنو یک دم کند بس

مرا هم خورد حرفی چند بر گوش

که می برد استماع آن ز دل هوش