کزین گفت و شنو یک دم کند بس

ملک می گفت از تسبیح من بود

که از کار جهان این عقده بگشود

درین مدت شبی بگذشت بر کس

مرا هم خورد حرفی چند بر گوش

که می برد استماع آن ز دل هوش

ز لفظ منهیان عالم غیب