مرا هم خورد حرفی چند بر گوش

که از کار جهان این عقده بگشود

درین مدت شبی بگذشت بر کس

کزین گفت و شنو یک دم کند بس

که می برد استماع آن ز دل هوش

ز لفظ منهیان عالم غیب

ز گفت آگهان سر لاریب