نور حسنی ست در آن روی، بدان ملتفتم

من اگر هست و اگر نیست روا، می نگرم

تشنه ام، نیست شگفت ار طلبم آب حیوه

دردمندم، نه عجب گر به دوا می نگرم

من در آن آینه از بهر صفا می نگرم

روی زیبای تو آرام و قرار از من برد

من دگر باره در آن روی چرا می نگرم