نوشتم یکی نامه نزدیک تو

بدو دارد امید و زو ترس و باک

بداند که ما تخت را مایه ایم

جهاندار پیروز را سایه ایم

که روشن کند جان تاریک تو

هم آنگه که بر تو بخواند دبیر

منه پیش و این را سگالش مگیر