ترا که کرسی دل زین خرابه بیرون است

که ناپدید چو عنقا شده ست لانه تو

ترازویی که گرت در کفی بود دنیا

ز راستی نگراید جوی زبانه تو

بهشت وار ز عرش است آسمانه تو

بترک ملک دو عالم چهار تکبیر است

یکی نماز تهجد یکی دو گانه تو