یک نکته از دو لعلش گفتیم با سکندر

چون نام عشق بردی، آماده شو، بلا را

دردا که کشت ما را شیرین لبی که می گفت

من داده ام به عیسی انفاس جان فزا را

خضر از حیا بپوشید سرچشمه بقا را

دوش ای صبا از آن گل در بوستان چه گفتی

کاتش به جان فکندی مرغان خوش نوا را