که در قدح نگری خنده های صهبا را

هنوز اهل صفا پرده در میان دارند

بیار ساقی مجلس می مصفا را

ز گریه سحری گرد دیده پاک بشوی

شبانه جام جهان بین ز دست ساقی گیر

که آشکار ببینی نهان فردا را

چه شعله بود که سر زد ز خیمه لیلی