شبانه جام جهان بین ز دست ساقی گیر

بیار ساقی مجلس می مصفا را

ز گریه سحری گرد دیده پاک بشوی

که در قدح نگری خنده های صهبا را

که آشکار ببینی نهان فردا را

چه شعله بود که سر زد ز خیمه لیلی

که سوخت خرمن مجنون دشت پیما را