کسی کاندر جهان آن روی زیبا را نمی بیند

گهی رخسارش آتش می زند یک باغ نسرین را

گر از رخ آن بت زیبا گشاید پرده دیبا

فرو بندند نقاشان، در بت خانه چین را

همان بهتر که بندد از جهان چشم جهان بین را

گذشتم بر در میخانه از مسجد به امیدی

که ساقی بر سر چشمم گذارد ساق سیمین را