کی توان دست کشید از قدح آشامی ها

تو و نوشیدن پیمانه و خشنودی دل

من وخاک در می خانه و بدنامی ها

چشم سر مست تو تا ساقی هشیاران است

قدمی رنجه کن از سرو سمن ساق به باغ

تاصنوبر نزند لاف خوش اندامی ها

می خورد مرغ دل از دوری خال و خط تو