تا روزیم به تنگ دهانش حوالت است

گیرم به خون دیده نویسم رساله را

کس را در آن حریم چه حد رسالت است

در عمر خود به هیچ قناعت نموده ام

کام ار به به استمالت ازو می توان گرفت

هر ناله ام علامت صد استمالت است

گر سر نهم به پای تو عین سعادت است