گر سر نهم به پای تو عین سعادت است

تا روزیم به تنگ دهانش حوالت است

کام ار به به استمالت ازو می توان گرفت

هر ناله ام علامت صد استمالت است

ورجان کنم فدای تو جای خجالت است

آمد بهار و خاطر من شد ملول تر

زیرا که باغ بی تو محل ملالت است