ورجان کنم فدای تو جای خجالت است

کام ار به به استمالت ازو می توان گرفت

هر ناله ام علامت صد استمالت است

گر سر نهم به پای تو عین سعادت است

آمد بهار و خاطر من شد ملول تر

زیرا که باغ بی تو محل ملالت است

گفتم که با تو صورت حالی بیان کنم