کام ار به به استمالت ازو می توان گرفت

کس را در آن حریم چه حد رسالت است

در عمر خود به هیچ قناعت نموده ام

تا روزیم به تنگ دهانش حوالت است

هر ناله ام علامت صد استمالت است

گر سر نهم به پای تو عین سعادت است

ورجان کنم فدای تو جای خجالت است