هر ناله ام علامت صد استمالت است

در عمر خود به هیچ قناعت نموده ام

تا روزیم به تنگ دهانش حوالت است

کام ار به به استمالت ازو می توان گرفت

گر سر نهم به پای تو عین سعادت است

ورجان کنم فدای تو جای خجالت است

آمد بهار و خاطر من شد ملول تر