مانند موی کرده تنم را به لاغری

فردای محشر از همه صاحب نشان تر است

هر دم به تلخ کامی ما خنده می زند

شکر لبی که از همه شیرین دهان تر است

فربه تنی که از همه لاغر میان تر است

دانی که من به مجمع آن شمع کیستم

پروانه ای که از همه آتش به جان تر است