فربه تنی که از همه لاغر میان تر است

هر دم به تلخ کامی ما خنده می زند

شکر لبی که از همه شیرین دهان تر است

مانند موی کرده تنم را به لاغری

دانی که من به مجمع آن شمع کیستم

پروانه ای که از همه آتش به جان تر است

کی می دهد ز مهر به دست من آسمان