عجب مدار که در عین درد خاموشم

مگر کسی که به محنت سرای هجران است

پسند خاطر مشکل پسند جانان نیست

وگر نه جان گران مایه دادن آسان است

که در دیار پری چهره محص درمان است

چراغ چشم من آن روی مجلس افروز است

طناب عمر من آن موی عنبر افشان است