جستم از خیل عرب واقعه مجنون را

نه مرا با دهن دوست مجال سخن است

خسرو از رشک شکر خون به دل شیرین کرد

تا خبر شد که چه ها در نظر کوه کن است

لیلی از خیمه برون تاخت که مجنون من است

گوشه چشم بتی زد ره دین و دل من

نازم این فتنه که هم رهزن و هم راهزن است