از جعد سر بلند تو یک قوم دستگیر

کز شست او رها شد و بر جان من نشست

زلف گره گشای تو پیوند من برید

چشم درست کار تو پیمان من شکست

وز عنبری کمند تو یک جمع پای بست

سرو بلند من ننهد پا فروغیا

بر فرق آن کسی که نگردد چو خاک پست