زان که اعجازی از این سحر مبین خوش تر نیست

هر کجا می روم از گوشه چشم سیهت

گوشه ای بهر دل گوشه نشین خوش تر نیست

چشم جادوی تو چون لاف کرامت نزند

راستی خوردن می مایه عیش است و نشاط

ورکسی با تو خورد عیشی از این خوش تر نیست

ساقیا می به قدح کن که فروغی خوش گفت