ارادت دل صد پاره بیشتر می گشت

شب فراق تو در خون خویش می خفتم

ز بس که هر سر مویم چو نیشتر می گشت

غم تو هر چه فزونش به نیشتر می زد

دهان نوش تو را چون خیال می بستم

لعاب در دهنم نشه شکر می گشت

شبی که از غم روی تو گریه می کردم