در وجودی که تویی کی ره صحرا گیرد

دل سنگین تو کین از همه افزون دارد

می توان یافت ز خون باری چشم مردم

که لب لعل تو دل های جگر خون دارد

در درونی که تویی کی سر بیرون دارد

هر کجا جلوه بالای تو باشد به میان

راستی سرو کجا قامت موزون دارد