حلقه زنجیر مویش عقل را دیوانه کرد

نازم آن چشم سیه کز یک نگاه آشنا

مردم آگاه را از خویشتن بیگانه کرد

چشمه خورشید رویش چشم را بی تاب ساخت

من که در افسون گری افسانه ام در روزگار

نرگس افسون گر ساقی مرا افسانه کرد

دامن آن گنج شادی را نیاوردم به دست