پیرانه سر آمد به کفم دامن طفلی

باید که به جان معتکف دیر مغان شد

تا دم زدم از معجزه پیر خرابات

صوفی به یقین آمد، زاهد به گمان شد

المنه الله که مرا بخت جوان شد

تا خاک نشین ره عشقیم فروغی

خورشید ز ما صاحب صد نام و نشان شد