بس که دل را در غمش سرچشمه خون کرده اند

من نه تنها بر سر سودای او افسانه ام

هوشمندان را از این افسانه افسون کرده اند

جوی خون از چشم مردم می رود بی اختیار

حال من داند غلامی کاو به جرم بندگی

خواجگانش از سرای خویش بیرون کرده اند

خلق را از لعل میگون تو مستی داده اند