می را به نغمه های خوش چنگ می خورند

گل های سرفکنده این باغ روز و شب

اندوه و آن دو سنبل شب رنگ می خورند

من خون دل به ناله خورم زان که اهل ذوق

نامم به ننگ در همه شهر شهره شد

کم نام آن کسان که غم ننگ می خورند

من خورده ام ز ناوک مژگان کودکی