که ز آیینه دل گرد کدورت بزداید

گر گشاید گره از کار فرو بسته دلها

شانه گر زلف گره گیر تو از هم نگشاید

من به جز روی دل آرای تو آیینه ندیدم

ترسم این باده که دور از لب میگون تو خوردم

مستیم هیچ نبخشاید و شادی نفزاید

پیشه من شده در میکده ها شیشه کشیدن