دلم از نقطه سودای غمش خالی نیست

ترسم آخر گذرد عمر من از اهمالش

گر بیاید ز سفر یار پری پیکر من

می رود جان گران مایه به استقبالش

تا کشیدم به نظر صورت مشکین خالش

هر دلیلی که حکیم از دم شب کرد بیان

هیچ معلوم نکردیم ز استدلالش