گاهی نگه به جانب دل می کند به ناز

منت خدای را که رسیدم به کام خویش

تا جلوه کرد لیلی محمل نشین من

همچون شتر به دست ندیدم زمام خویش

چون خواجه ای که می نگرد بر غلام خویش

پروانه وار سوخت فروغی ولی نکرد

ترک خیال باطل و سودای خام خویش