کاین لعل را به خون جگر پروریده ام

روی تظلم من و خاک سرای تو

دست تطاول تو و جیب دریده ام

در اشک من به چشم حقارت نظر مکن

زان پا نهاده ام به سر آهوی حرم

کز تیر چشم مست تو در خون تپیده ام

گو عالمی به مهر تو از من برند دل