جیب مهی گرفته ام، تا چه کند ستاره ام

آن که به تیغ امتحان ریخت به خاک خون من

کاش برای سوختن زنده کند دوباره ام

خاک رهی گزیده ام، تا چه بزاید آسمان

غنچه نوش خند او سخت به یک تبسمم

نرگس نیم مست او کشت به یک اشاره ام

آن که ندیده حسرتی در همه عمر خویشتن