قمری باغ او منم تا بشناسیم ببین

گر ز در سرای او بخت کشد به گلشنم

خوشه اشتیاق من سنگ فراق بشکند

عهد که بسته ام به او یک سر موی نشکنم

داغ جفا به سینه ام، طوق وفا به گردنم

مرغ هوا گرفته ام از سر سدره رفته ام

تا به کدام شاخه ای باز شود نشیمنم