نمایان شد عطای او ز طومار خطای من

چرا بالاتر از واعظ نباشم بر لب کوثر

که در می خانه دایم صدر مجلس بود جای من

خطای بنده باید تا عطای خواجه بنماید

شبی کز شور مستی گریه مستانه سر کردم

سحر از در درآمد شاهد شیرین ادای من

سکندروار در ظلمت بسی لب تشنه گردیدم