نتوان نظرت کرد به امنیت خاطر

پیداست از این چشمه که در چشم ترستی

شاید اگر از عشق رخت شهره شهرم

زیرا که در آفاق به خوبی سمرستی

کز چشم سیه فتنه صاحب نظرستی

تا دیده ات آن زلف بناگوش ندیده ست

آسوده دل از گریه شام و سحر ستی