گر دل از نقطه خال تو بنالد نه عجب

کز سر زلف سیه دامگه شیطانی

آه اگر بر دل دیوانه ترحم نکنی

تو که با سلسله زلف عبیر افشانی

عجب این است که در دایره امکانی

مگر ای زلف ز حال دلم آگه شده ای

که پراکنده و شوریده و سرگردانی