بس که به باغ عارضت واله و مست و بی خودم

از همه سو قیامتی وز تو به ره چمیدنی

چون تو قیام می کنی ما و ز پا فتادنی

چون تو به ناز می روی، ما و به سر دویدنی

دست مرا نمی رسد نوبت میوه چیدنی

شادم از آن فروغیا کز اثر محبتی

نقد نشاط صرف شد بر سر غم خریدنی