تیره شد مهر و مه از جلوه روی تو مگر

کآتش خرمن پروانه بی پروائی

به سر زلف تو دستی به جنون خواهم زد

تا بدانند که زنجیر دل شیدایی

حلقه در گوش مهین خواجه روشن رایی

گر به کویت نکند جای، فروغی چه کند

که ندارد به جهان خوش تر از اینجا جایی