بی نوایان را ز ساز او نوائی میرسد

آتشی در سینه دارد نی چو بادش میدمد

شعله او بر در هر آشنائی میرسد

بیدلان بر نغمه او های و هوئی میزنند

نعره ای گر میزند شوریده ای در بیخودی

از پیش حالی به گوش ما صدائی میرسد

ناله مسکین عبید است آن که ضایع میشود