به سوی شاه خود دزدیده می دید

ز لب جانها درون سینه شد باز

پریروی از برون آلوده شرم

درون سو شعلهای دوستی گرم

گهی پیدا، گهی پوشیده می دید

رخی اندک به سبزی میل کرده

بهاری از کف خضر آب خورده