بهر سو سیلهای خون همی رفت

صباحت هم بران رخسار گلگون

همی کرد از جراحت گریه خون

ز چشم و رخ که خون بیرون همی رفت

در آن موها که پیچ بیکران بود

دل خان جست و جانش همدران بود

ولی چون رفته را باز آمدن نیست