چو خیل هندو و مومن به یک جای

شب هندو نسب چون لشکر آراست

نفیر پاسبانان سو به سو خاست

به هم مهتاب و ظلمت شد شب آرای

سلیح آرای شد خلقی ز هر باب

گریزان شد ز دیده پیش از آن خواب

که و مه در خیال بامدادان: