خونابه فشانده از دل ریش

وآن را که کند ز روشنی دور

آن کیست که باز بخشدش نور

وآنگه ز خراش سینه خویش

کاین نامه که هست چون نگاری

از دلشده ای، به بی قراری

یعنی ز من ستم رسیده