اندران مجلس که خود را زنده سوزند اهل عشق

خیره بی دیده آلوده تر دامنی است

ساقیا گر می خورم بی تو نگویی کان می است

مردنم را شربتی و آتشم را روغنی است

ای بسا مرد خدا کو کمتر از هندو زنی است

عندلیبان را غذای روح باشد بوی گل

مرغ دشت است آنکه عاشق برجو و بر ارزنی است