که خزان دیده بود پس به بهاری برسد

لذت وصل نداند مگر آن سوخته ای

که پس از دوری بسیار به یاری برسد

قیمت گل نشناسد مگر آن مرغ اسیر

چه کند دل که جفای تو تحمل نکند

که اگر جان طلبی بنده تامل نکند

وا جبست از دهن غنچه بدوزند بخار