چو بود از زمره همت بلندان

که پروازش گذشت از ذروه ماه

به تنگ آمد دلش ناگه ازین بوم

ز هم پروازی اقران و اشباه

ز شاخ سدره گردید آشیان خواه

چو بیرون از جهان می رفت می گفت

زبان هاتفان الخلد مثواه